Zonnebloem, glanzend gelamineerd
|
|
H. DE ROOS
DE KAMELEON IN
WOELIG WATER - 1984
klik op het plaatje om uit te vergroten..
| Illustraties : Gerard van straaten |
|
SAMENVATTING VAN DIT DEEL :
H DE ROOS| De zoons van
Klinkhamer, kunnen heel wat meer dan "stekels" trekken.
Trouwens, Kees en Louw ook. Alhoewel de "maalmachine" van Kees absoluut uniek is in Friesland! Maar Gerben Zonderland kent een uitvinder, die een even unieke wentelpaard machine heeft gemaakt, jammer alleen, dat het wat uit de hand liep… Stop, terug naar Hielke en Sietse en hun vrienden, die druk bezig zijn aan de slootkant. Plotseling zien ze een merkwaardige hoop modder. "Linke soep," zegt Hielke direct en nog nooit heeft onze schipper het zo bij het recht eind gehad. Hun vondst blijft voorlopig geheim. En dat is maar goed ook, want er zijn kapers op de kust. Al was het alleen maar de heer Geitenbreier, die niet alleen mekkert als een geit, maar nog dommer doet dan een ezel. Een blakende "geit" kan nooit wat goeds uitkraaien, vinden alle mensen in het dorp van Hielke en Sietse. |
RECENSIE VAN DIT DEEL :
| Deel 56-1984 De Kameleon
in woelig water
|
|
| Eén van de minst geslaagde Kameleons
ooit geschreven is , naar mijn mening , 'de Kameleon in woelig water'. Niet voor niets heb ik dit deel wel eens aangeduid als 'de Kameleon in TROEBEL water'. Het eerste hoofdstuk is best aardig , alleen gebeurt er iets ongeloofwaardigs. Hielke en Sietse en co doen een karweitje voor Gerben en vinden op diens land een zak juwelen , alsof dit de gewoonste zaak ter wereld is ! Volgens biograaf Paul Steenhuis gebruikte H. de Roos deze Kameleon om kritiek te spuien op de -linkse- politiek van bepaalde partijen van begin jaren 80. Zo verschijnt er een zekere Geitenbreier , aan de naam te zien is deze persoon een soort karikatuur. Het einde van 'de Kameleon in woelig water' lijkt sterk op de afloop van 'de Kameleon vaart door'. Daarin ontdekt Kees een ontvoerde industrieel ; in deze Kameleon is het Anton ( de zoon van Geitenbreier en tevens een nieuw vriendje van Hielke en Sietse ) die een ontvoerd meisje bevrijdt. Anton krijgt een beloning voor het vinden van het ontvoerde meisje. Dit geld wordt op een bankrekening gezet , de vader van Anton komt hiervan niets te weten , want die wil 't geld misschien inpikken. De man lijkt een halve crimineel , het gezin disfunctioneel. Dat die moeder niet ging scheiden , denk je , al lezende , zoals in een eerdere Kameleon over de familie Tuinstra. Realistischer zou zijn als mevrouw Geitenbreier ging scheiden en iemand voogd werd over Anton of dat mevrouw Geitenbreier een nieuwe vriendschap kreeg.. Nu moet Anton eerst een beloning verdienen , maar blijft nog wel bij die vervelende vader wonen ! Zo ongeloofwaardig als het verhaal begon eindigt het ook ; er zijn niet alleen ontvoerders , die gepakt moeten worden , maar blijken er ook nog juwelendieven actief. Over het algemeen is het verhaal niet erg spannend geschreven of kundig uitgewerkt. Als H. de Roos zich als schrijver serieus zou nemen , zou hij een dergelijk boek niet zo laten uitbrengen. De uitgever , Kluitman , nam z'n manuscripten kennelijk kritiekloos in ontvangst want ' die boeken verkochten toch wel..?' Jarenlang kwamen er elk jaar 2 nieuwe Kameleons op de markt ; 1 in het voorjaar en 1 in het najaar. Tussen 1983 en 1985 komt er slechts 1 nieuw deeltje per jaar uit. Maar gelukkig bezat Kluitman nog genoeg oud materiaal dat opnieuw uitgebracht kon worden , zoals ; Trossen los Kameleon , Bravo Kameleon , Vivat Kameleon , de Kameleon opnieuw in actie en de Kameleon blijft favoriet. Zelfs ik had van deze 5 titels er slechts één ooit gelezen. Verder kwamen de delen ; de Kameleon in 't zoeklicht , de Kameleon in de branding en Tip Top Kameleon , wellicht ter compensatie van het ontbreken van nieuwe afleveringen , aan het einde van de jaren 80 opnieuw uit , met nieuwe tekeningen door Gerard van Straten en iets veranderde teksten. |
